Μάρθα και Μαρία
ΛΟΥΚ 10:38 Ενώ δε απήρχοντο, αυτός εισήλθεν εις κώμην τινά· και γυνή τις ονομαζομένη Μάρθα υπεδέχθη αυτόν εις τον οίκον αυτής. 39 Και αύτη είχεν αδελφήν καλουμένην Μαρίαν, ήτις και καθήσασα παρά τους πόδας του Ιησού, ήκουε τον λόγον αυτού. 40 Η δε Μάρθα ενησχολείτο εις πολλήν υπηρεσίαν· και ελθούσα έμπροσθεν αυτού είπε· Κύριε, δεν σε μέλει ότι η αδελφή μου με αφήκε μόνην να υπηρετώ; είπε λοιπόν προς αυτήν να μοι βοηθήση. 41 Αποκριθείς δε ο Ιησούς, είπε προς αυτήν· Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνίζεσαι περί πολλά· 42 πλην ενός είναι χρεία· η Μαρία όμως εξέλεξε την αγαθήν μερίδα, ήτις δεν θέλει αφαιρεθή απ' αυτής.
Το περιστατικό της Μαρίας και της Μάρθας, πολλές φορές δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα:
Τι ακριβώς έκανε λάθος η Μάρθα;
Η Μάρθα δεν αδιαφορούσε για τον Χριστό. Το αντίθετο. Τον είχε δεχθεί στο σπίτι της και προσπαθούσε να Τον υπηρετήσει. Η πρόθεσή της ήταν καλή. Κάποιος πράγματι έπρεπε να φροντίσει τη φιλοξενία, να ετοιμάσει το φαγητό και να υπηρετήσει τους επισκέπτες.
Ο ίδιος ο Χριστός δεν καταδικάζει τη διακονία. Σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη η υπηρεσία προς τους άλλους παρουσιάζεται ως καρπός της πίστης και της αγάπης. Επομένως, το πρόβλημα δεν ήταν ότι η Μάρθα υπηρετούσε.
Το πρόβλημα φαίνεται στα ίδια τα λόγια του Κυρίου: "Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνίζεσαι περί πολλά".
Η Μάρθα είχε φτάσει στο σημείο όπου η διακονία της προς τον Χριστό την απομάκρυνε από τον ίδιο τον Χριστό.
Αυτό είναι το παράδοξο του περιστατικού. Μπορεί κάποιος να είναι τόσο απασχολημένος κάνοντας πράγματα για τον Κύριο, ώστε να μην έχει πλέον χρόνο να βρίσκεται με τον Κύριο.
Η Μαρία, αντίθετα, "ήτις και καθήσασα παρά τους πόδας του Ιησού, ήκουε τον λόγον αυτού". Κάθισε στα πόδια Του ως μαθήτρια. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή κατάλαβε ποιο ήταν το σημαντικότερο: ο Κύριος ήταν εκεί και μιλούσε.
Γι’ αυτό ο Ιησούς λέει ότι "πλην ενός είναι χρεία· η Μαρία όμως εξέλεξε την αγαθήν μερίδα, ήτις δεν θέλει αφαιρεθή απ' αυτής".
Δεν λέει ότι το φαγητό δεν χρειάζεται. Δεν λέει ότι η φιλοξενία δεν έχει αξία. Βάζει όμως τα πράγματα στη σωστή σειρά: Πρώτα ακούω τον Χριστό και ύστερα υπηρετώ τον Χριστό.
Τι θα μπορούσε λοιπόν να είχε κάνει η Μάρθα;
Θα μπορούσε να είχε καθίσει και εκείνη μαζί με τη Μαρία στα πόδια του Ιησού. Να αφήσει για λίγο τις πολλές προετοιμασίες και να ακούσει όσα είχε να τους πει ο Κύριος. Και όταν ερχόταν η κατάλληλη ώρα, θα μπορούσαν η Μαρία και η Μάρθα μαζί να σηκωθούν και να ετοιμάσουν ό,τι πραγματικά ήταν αναγκαίο.
Ίσως μάλιστα εδώ βρίσκεται και μια δεύτερη λεπτομέρεια: δεν ήταν απαραίτητο να γίνουν «πολλά». Η Μάρθα "μεριμνούσε περί πολλά". Θα μπορούσε ενδεχομένως να προσφέρει κάτι απλούστερο. Η παρουσία του Χριστού άξιζε περισσότερο από μια τέλεια φιλοξενία.
Και υπάρχει ένα ακόμη σημάδι ότι κάτι είχε αρχίσει να πηγαίνει στραβά μέσα της. Η υπηρεσία της γέννησε αγανάκτηση:
"Κύριε, δεν σε μέλει ότι η αδελφή μου με αφήκε μόνην να υπηρετώ;"
Όταν η διακονία μας αρχίζει να μας κάνει να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους, να παραπονιόμαστε και να λέμε «εγώ κάνω τα πάντα και οι άλλοι τίποτε», τότε χρειάζεται να εξετάσουμε μήπως έχουμε φύγει από τα πόδια του Ιησού, παρότι εξακολουθούμε να εργαζόμαστε γι’ Αυτόν.
Αυτό κάνει το περιστατικό ιδιαίτερα επίκαιρο και για την Εκκλησία.
Μπορούμε να έχουμε προγράμματα, διακονίες, υμνωδία, κηρύγματα, ευαγγελισμούς, συναντήσεις και αμέτρητες δραστηριότητες — όλα στο όνομα του Χριστού — και όμως να χάσουμε το σημαντικότερο: την κοινωνία με τον ίδιο τον Χριστό.
Η Μαρία και η Μάρθα λοιπόν δεν αντιπροσωπεύουν απλώς δύο διαφορετικούς χαρακτήρες, τον «θεωρητικό» και τον «πρακτικό». Ο Χριστός δεν μας ζητά να επιλέξουμε ανάμεσα στην ακρόαση και στη διακονία.
Μας διδάσκει τη σειρά:
Πρώτα στα πόδια Του. Πρώτα ακούμε. Πρώτα γεμίζουμε από τον λόγο Του.
Και μετά σηκωνόμαστε και υπηρετούμε.
Γιατί η πραγματική χριστιανική διακονία δεν αντικαθιστά την κοινωνία με τον Χριστό· γεννιέται από αυτήν.
Η Μαρία επέλεξε «την αγαθή μερίδα», όχι επειδή η υπηρεσία της Μάρθας ήταν κακή, αλλά επειδή κατάλαβε ότι εκείνη τη στιγμή υπήρχε κάτι σημαντικότερο από την υπηρεσία: ήταν παρών ο ίδιος ο Κύριος και μιλούσε.
Και ίσως αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα της ιστορίας:
Δεν θέλει ο Χριστός πρώτα τα χέρια μας. Θέλει πρώτα την καρδιά μας. Και όταν η καρδιά καθίσει στα πόδια Του, τότε και τα χέρια θα ξέρουν πώς και πότε να Τον υπηρετήσουν.
Σχόλια