ΝΕΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ - ΝΕΑ ΓΗ

Το θέμα του «νέου ουρανού και της νέας γης» είναι πολύ σημαντικό για να καταλάβουμε ποιος είναι πραγματικά ο τελικός προορισμός των λυτρωμένων. Συχνά λέμε ότι «θα πάμε στον ουρανό» και αυτό είναι σωστό ως προς την παρουσία μας με τον Κύριο. Όμως η τελική εικόνα που παρουσιάζει η Αγία Γραφή είναι ακόμη μεγαλύτερη: ο Θεός δημιουργεί νέο ουρανό και νέα γη και κατοικεί αιώνια μαζί με τους λυτρωμένους ανθρώπους Του.

1. Η Αγία Γραφή μιλά ξεκάθαρα για νέα γη

Ο Ιωάννης βλέπει τι ακολουθεί μετά την τελική κρίση:

ΑΠΟΚ 21:1 «Και είδον ουρανόν νέον και γην νέαν· διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθε, και η θάλασσα δεν υπάρχει πλέον.»

Επομένως, η τελική κατάσταση των λυτρωμένων δεν περιγράφεται απλώς ως «ουρανός», αλλά ως «ουρανός νέος και γη νέα». Αυτό δεν εμφανίζεται πρώτη φορά στην Αποκάλυψη. Το είχε ήδη προφητεύσει ο Ησαΐας:

ΗΣΑ 65:17 «Διότι, ιδού, νέους ουρανούς κτίζω και νέαν γην· και δεν θέλει είσθαι μνήμη των προτέρων ουδέ θέλουσιν ελθεί εις τον νουν.» Και πάλι:

ΗΣΑ 66:22 «Διότι καθώς οι νέοι ουρανοί και η νέα γη, τα οποία εγώ θέλω κάμει, θέλουσι διαμένει ενώπιόν μου, λέγει Κύριος, ούτω θέλει διαμένει το σπέρμα σας και το όνομά σας.»

Άρα η νέα γη αποτελεί μέρος του αιώνιου σχεδίου του Θεού.

2. Γιατί όμως λέγεται «Βασιλεία των Ουρανών»;

Εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση.

Η έκφραση «Βασιλεία των Ουρανών» δεν σημαίνει υποχρεωτικά «η βασιλεία που βρίσκεται στον ουρανό». Δηλώνει πρωτίστως τη Βασιλεία που προέρχεται από τον Θεό και στην οποία βασιλεύει ο Θεός. Ο Χριστός κήρυττε:

ΜΑΤ 4:17 «Μετανοείτε· διότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών.»

Ο Μάρκος χρησιμοποιεί για την ίδια πραγματικότητα την έκφραση «Βασιλεία του Θεού»:

ΜΑΡ 1:15 «Επληρώθη ο καιρός και επλησίασεν η βασιλεία του Θεού· μετανοείτε και πιστεύετε εις το ευαγγέλιον.»

Επομένως, Βασιλεία των Ουρανών = Βασιλεία του Θεού. Δεν είναι απλώς γεωγραφικός προσδιορισμός του τόπου όπου θα ζήσουμε.

3. «Ελθέτω η βασιλεία σου»

Αυτό γίνεται ακόμη καθαρότερο στην προσευχή που δίδαξε ο Χριστός:

ΜΑΤ 6:10 «Ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης.»

Προσέξτε την κατεύθυνση: «Ελθέτω η βασιλεία σου».

Η Βασιλεία του Θεού έρχεται ώστε τελικά το θέλημα του Θεού να γίνεται «επί της γης» όπως γίνεται στον ουρανό. Στη νέα δημιουργία αυτό θα πραγματοποιηθεί απόλυτα.

4. Ο Θεός δεν δημιούργησε τη γη ως κάτι κακό

Στην αρχή της δημιουργίας:

ΓΕΝ 1:31 «Και είδεν ο Θεός πάντα όσα εποίησε· και ιδού, ήσαν καλά λίαν.»

Η γη λοιπόν δεν ήταν λάθος δημιουργία ούτε ένας προσωρινός κακός τόπος από τον οποίο ο Θεός σχεδίαζε εξαρχής να μας απελευθερώσει.

Το πρόβλημα δεν ήταν η δημιουργία. Το πρόβλημα ήταν η αμαρτία που εισήλθε στη δημιουργία. Γι' αυτό το σχέδιο του Θεού δεν είναι απλώς η εγκατάλειψη της δημιουργίας αλλά η αποκατάστασή της.

5. Η ίδια η δημιουργία περιμένει την αποκατάσταση

Ο Παύλος παρουσιάζει κάτι εντυπωσιακό:

ΡΩΜ 8:21 «Ότι και αυτή η κτίσις θέλει ελευθερωθή από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού.»

Δεν λέει ότι η δημιουργία δεν έχει καμία σημασία επειδή οι πιστοί πρόκειται απλώς να φύγουν στον ουρανό.

Λέει ότι «και αυτή η κτίσις θέλει ελευθερωθή».

Σήμερα υπάρχει: φθορά → θάνατος → πόνος → ασθένεια → αμαρτία.

Στη νέα δημιουργία όλα αυτά τελειώνουν.

6. Γι' αυτό υπάρχει και ανάσταση του σώματος

Εδώ υπάρχει ένα πολύ ισχυρό θεολογικό επιχείρημα.

Εάν ο τελικός προορισμός μας ήταν απλώς να υπάρχουμε ως άυλες ψυχές στον ουρανό, γιατί ο Θεός θα αναστήσει τα σώματά μας; Ο Παύλος γράφει:

Α΄ΚΟΡ 15:52 «Εν μια στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή. 53 Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν.»

Ο άνθρωπος λοιπόν δεν εγκαταλείπει για πάντα τη σωματική ύπαρξη. Αντίθετα, λαμβάνει αναστημένο, άφθαρτο και δοξασμένο σώμα. Αυτό ταιριάζει απόλυτα με την ύπαρξη μιας πραγματικής νέας δημιουργίας.

7. Τι θα συμβεί στην παρούσα γη;

Ο Πέτρος γράφει:

Β΄ΠΕΤ 3:10 «Θέλει δε ελθεί η ημέρα του Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτί, καθ' ην οι ουρανοί θέλουσι παρέλθει με συριγμόν, τα δε στοιχεία πυρακτούμενα θέλουσι διαλυθή, και η γη και τα εν αυτή έργα θέλουσι κατακαή.» Και στη συνέχεια:

Β΄ΠΕΤ 3:13 «Κατά δε την υπόσχεσιν αυτού νέους ουρανούς και νέαν γην προσμένομεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί.»

Υπάρχουν δύο βασικές θεολογικές ερμηνείες.

Η μία θεωρεί ότι η σημερινή δημιουργία θα εξαφανιστεί ολοκληρωτικά και ο Θεός θα δημιουργήσει άλλη.

Η δεύτερη θεωρεί ότι η σημερινή δημιουργία θα περάσει από ολοκληρωτική κρίση και ανακαίνιση και θα μεταμορφωθεί σε νέα δημιουργία.

Το απολύτως βέβαιο βιβλικά είναι το αποτέλεσμα:

«νέους ουρανούς και νέαν γην... εν οις δικαιοσύνη κατοικεί».

8. Το εκπληκτικό είναι ότι η Νέα Ιερουσαλήμ κατεβαίνει από τον ουρανό

Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο σημείο για την αρχική ερώτηση.

ΑΠΟΚ 21:2 «Και εγώ ο Ιωάννης είδον την πόλιν την αγίαν, την νέαν Ιερουσαλήμ, καταβαίνουσαν από του Θεού εκ του ουρανού, ητοιμασμένην ως νύμφην κεκοσμημένην διά τον άνδρα αυτής.»

Προσέξτε: Δεν λέει ότι η Νέα Ιερουσαλήμ βρίσκεται στη γη και εμείς ανεβαίνουμε προς αυτήν. Λέει ότι:

«καταβαίνει... εκ του ουρανού». Η κίνηση λοιπόν είναι: ΟΥΡΑΝΟΣ → ΝΕΑ ΓΗ.

9. Και ο Θεός πλέον κατοικεί με τους ανθρώπους

Αμέσως μετά ο Ιωάννης ακούει:

ΑΠΟΚ 21:3 «Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ουρανού, λέγουσαν· Ιδού, η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ' αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ' αυτών Θεός αυτών.»

Αυτό είναι το αποκορύφωμα ολόκληρης της ιστορίας της σωτηρίας. Στην Εδέμ ο άνθρωπος είχε κοινωνία με τον Θεό. Η αμαρτία έφερε τον χωρισμό. Ο Χριστός ήρθε για να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με τον Θεό.

Και στην τελική κατάσταση: «η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων». Ο Θεός και ο λυτρωμένος άνθρωπος κατοικούν μαζί.

10. Δεν θα υπάρχει πλέον θάνατος

Η νέα γη δεν θα είναι απλώς μια καλύτερη έκδοση του σημερινού κόσμου. Θα είναι ένας κόσμος χωρίς τις συνέπειες της πτώσης:

ΑΠΟΚ 21:4 «Και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον· ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον.»

Τέσσερα πράγματα εξαφανίζονται: θάνατος – πένθος – κραυγή – πόνος.

Γιατί; «Τα πρώτα παρήλθον.»

11. Ο ίδιος ο Θεός λέει ότι κάνει τα πάντα νέα

Ακολουθεί μία από τις σημαντικότερες δηλώσεις:

ΑΠΟΚ 21:5 «Και ο καθήμενος επί του θρόνου είπε· Ιδού, κάμνω νέα τα πάντα.»

Προσέξτε ότι δεν λέει απλώς: «Κάνω έναν καινούργιο ουρανό». Λέει: «Κάμνω νέα τα πάντα.»

Ο άνθρωπος αποκαθίσταται.

Η δημιουργία αποκαθίσταται.

Η κοινωνία ανθρώπου και Θεού αποκαθίσταται.

Ο θάνατος καταργείται.

Η κατάρα εξαφανίζεται.

12. Και πού θα βρίσκεται ο θρόνος του Θεού;

Αυτό ίσως δίνει την ισχυρότερη απάντηση στο ερώτημα «θα είμαστε στον ουρανό ή στη νέα γη;».

ΑΠΟΚ 22:3 «Και ουδέν ανάθεμα θέλει είσθαι πλέον· και ο θρόνος του Θεού και του Αρνίου θέλει είσθαι εν αυτή, και οι δούλοι αυτού θέλουσι λατρεύσει αυτόν.»

Ο θρόνος του Θεού και του Αρνίου βρίσκεται «εν αυτή», δηλαδή στην πόλη. Και αμέσως μετά:

ΑΠΟΚ 22:4 «Και θέλουσιν ιδεί το πρόσωπον αυτού, και το όνομα αυτού θέλει είσθαι επί των μετώπων αυτών.»

Αυτό είναι το αποκορύφωμα της σωτηρίας: «θέλουσιν ιδεί το πρόσωπον αυτού».

Συμπέρασμα: Θα ζήσουμε στον ουρανό ή στη νέα γη;

Η ερώτηση βασίζεται σε έναν διαχωρισμό που η τελική εικόνα της Αποκάλυψης ουσιαστικά ξεπερνά.

Η «Βασιλεία των Ουρανών» είναι η Βασιλεία του Θεού και δεν σημαίνει απλώς ότι οι σωσμένοι θα ζουν αιώνια κάπου μακριά από τη γη.

Η τελική βιβλική εικόνα είναι:

Νέος ουρανός + νέα γη + Νέα Ιερουσαλήμ + αναστημένοι άνθρωποι + παρουσία του Θεού.

Η Νέα Ιερουσαλήμ κατεβαίνει από τον ουρανό. Ο Θεός σκηνώνει με τους ανθρώπους. Ο θρόνος του Θεού και του Αρνίου βρίσκεται ανάμεσά τους. Και οι λυτρωμένοι βλέπουν το πρόσωπό Του.

Έτσι ολοκληρώνεται αυτό που άρχισε στη Γένεση.

Στην πρώτη δημιουργία:

Θεός + άνθρωπος + δημιουργία → αμαρτία → χωρισμός και θάνατος.

Στη νέα δημιουργία:

Θεός + λυτρωμένος άνθρωπος + νέα δημιουργία → χωρίς αμαρτία → χωρίς κατάρα → χωρίς θάνατο → αιώνια κοινωνία.

Γι' αυτό η Αγία Γραφή δεν τελειώνει με τον άνθρωπο να εγκαταλείπει για πάντα τη δημιουργία και να φεύγει κάπου στον ουρανό.

Τελειώνει με τον ουρανό και τη γη να βρίσκονται πλέον σε τέλεια αρμονία κάτω από τη βασιλεία του Θεού:

ΑΠΟΚ 21:3 «Ιδού, η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ' αυτών.»

Αυτό είναι ουσιαστικά το τέλος της βιβλικής ιστορίας: ο Θεός αιώνια με τον άνθρωπο και ο άνθρωπος αιώνια με τον Θεό, μέσα σε μια δημιουργία όπου πλέον «δικαιοσύνη κατοικεί».

Και φυσικά, το σημαντικότερο δεν είναι τόσο πού θα είμαστε, αλλά με Ποιον θα είμαστε:

ΑΠΟΚ 22:4 «Και θέλουσιν ιδεί το πρόσωπον αυτού…»

Αυτό είναι το κέντρο της βιβλικής εικόνας της αιωνιότητας.