ΑΣΚΗΤΙΣΜΟΣ

Ο όρος «ασκητισμός» στη Βίβλο χρειάζεται προσοχή, διότι η Αγία Γραφή διακρίνει ανάμεσα στην πνευματική εγκράτεια και στον ανθρώπινο, αυτοσχέδιο ασκητισμό που παρουσιάζεται ως μέσο σωτηρίας.

Στην Καινή Διαθήκη συναντούμε δύο έννοιες:

1. Τη βιβλική άσκηση και εγκράτεια.

2. Τον ψευδή ασκητισμό που βασίζεται σε ανθρώπινους κανόνες.

Η ΒΙΒΛΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ

Ο χριστιανός καλείται να ασκείται πνευματικά.

«Πας δε ο αγωνιζόμενος εγκρατεύεται κατά πάντα· εκείνοι μεν διά να λάβωσι φθαρτόν στέφανον, ημείς δε άφθαρτον.» (Α΄ ΚΟΡ 9:25)

Ο Παύλος χρησιμοποιεί την εικόνα του αθλητή. Όπως ο αθλητής υποβάλλεται σε πειθαρχία, έτσι και ο πιστός αγωνίζεται κατά της αμαρτίας.

«Αλλά δαμάζω το σώμα μου και δουλαγωγώ, μήπως εις άλλους κηρύξας γείνω εγώ αδόκιμος.» (Α΄ ΚΟΡ 9:27)

Δεν μιλά για αυτοτιμωρία, αλλά για πειθαρχία των επιθυμιών.

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΩΣ ΜΟΡΦΗ ΑΣΚΗΣΗΣ

Ο Ιησούς νήστευσε σαράντα ημέρες.

«Και νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα, ύστερον επείνασε.» (ΜΑΤΘ 4:2)

Οι πρώτοι χριστιανοί επίσης νήστευαν:

«Ενώ δε αυτοί ελάτρευον τον Κύριον και ενήστευον...» (ΠΡΑΞ 13:2)

Η νηστεία όμως δεν είναι αυτοσκοπός. Σκοπός είναι η ταπείνωση και η αναζήτηση του Θεού.

Η ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ

Η εγκράτεια αποτελεί καρπό του Αγίου Πνεύματος.

«Ο δε καρπός του Πνεύματος είναι... εγκράτεια.» (ΓΑΛ 5:22-23)

Ο πιστός καλείται να ελέγχει τις επιθυμίες του και να μην κυριαρχείται από αυτές.

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ ΑΣΚΗΤΙΣΜΟΥ

Η επιστολή προς Κολοσσαείς αντιμετωπίζει ανθρώπους που δίδασκαν αυστηρές πρακτικές ως μέσο πνευματικότητας.

«Μη πιάσης, μηδέ γευθής, μηδέ εγγίσης.» (ΚΟΛ 2:21)

Ο Παύλος εξηγεί ότι τέτοιες διδασκαλίες:

«Έχουσι μεν λόγον σοφίας εις εθελοθρησκείαν και ταπεινοφροσύνην και εις κακοπάθειαν του σώματος, ουχί εις τιμήν τινά, προς χόρτασιν της σαρκός.»(ΚΟΛ 2:23)

Δηλαδή, φαίνονται σοφές, αλλά δεν νικούν πραγματικά την αμαρτία.

Η ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ

Ο Παύλος γράφει:

«Διότι η σωματική γυμνασία είναι προς ολίγον ωφέλιμος, η δε ευσέβεια είναι προς πάντα ωφέλιμος.» (Α΄ ΤΙΜ 4:8)

Δεν απορρίπτει τη σωματική άσκηση, αλλά τονίζει ότι η πνευματική ζωή έχει πολύ μεγαλύτερη αξία.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Ο Χριστός δεν δίδαξε απομόνωση από τον κόσμο, αλλά αγιασμό μέσα στον κόσμο.

«Δεν παρακαλώ να σηκώσης αυτούς εκ του κόσμου, αλλά να φυλάξης αυτούς εκ του πονηρού.» (ΙΩΑ 17:15)

Ο πιστός ζει ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά δεν ακολουθεί το πνεύμα του κόσμου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η Αγία Γραφή εγκρίνει:

• Την εγκράτεια

• Τη νηστεία

• Την αυτοπειθαρχία

• Την απάρνηση των σαρκικών επιθυμιών

• Την πνευματική άσκηση

Απορρίπτει όμως:

• Την αυτοδικαίωση μέσω ασκητικών έργων

• Την κακομεταχείριση του σώματος ως μέσο σωτηρίας

• Τους ανθρώπινους κανόνες που αντικαθιστούν τη χάρη του Θεού

• Την αντίληψη ότι η εξωτερική σκληραγωγία παράγει από μόνη της αγιότητα.

Η αληθινή χριστιανική άσκηση δεν αποσκοπεί στην τιμωρία του σώματος αλλά στην υποταγή ολόκληρου του ανθρώπου στον Χριστό:

«Εάν τις θέλη να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού καθ' ημέραν και ας με ακολουθή.» (ΛΟΥΚ 9:23)

Αυτό είναι το κέντρο της βιβλικής άσκησης: όχι η στέρηση για τη στέρηση, αλλά η υπακοή και η αφοσίωση στον Κύριο Ιησού Χριστό.